سږنی کال دې خنداووې راته مړې کړې
کړم دې ډوبه د رڼو اوښکو دریاب کې
ماښامونه دې په سرو وینو رارنګ کړل
ځانځاني ته دې زما غوښې کباب کې
کوچنی زړی د ارزو مې و کرلی
جرړې یې ویستلې ستا اوږدو نوکانو
په ناهیلو سترګو نوي کال ته ګورم
ګوندې ډکه شي لمن مې له ګلانو
په وریښمینه سینه بوج وړم د غمونو
اینې ته چې کړم مخ مار پکې ښکاري
زهر، زهر مې له هرې حجرې تاو دي
چې کړم ونې ته تکیه دار پکې ښکاري
کاشکې درد هم د دې کال غوندې تمام شي
لکه څو وروستۍ سلګۍ د وړې شمعې
لکه بې، سېکه نڅا د ژېړې پاڼې
لکه سپین سر لکه زوړ بدن د ډمې
ګاونډیه نن د کال وروستی ماښام دی
په پلو کې مې لا هم ازغي راشنه دي
لا مې هم شګې د غم سترګو کې رغړي
شېبه وروسته وخت بدل، ماته یې څه دي؟
شېبه وروسته کال بدلېږي، خو زه نه یم
درد مې ستوني کې چاړه ده خښه کړې
ستا نادودې راته مخکې وروسته کېږي
دې فلمونو مې تیاره په برخه کړې
درد مې وینه له رګونو وزبېښله
څڼې سپینې شوې، باڼه مې راتویېږي
یو ارام مې د ټټر له کوره ورک دی
زما یې څه؟ که کال شو تېر او که بدلېږي؟
Shafiqa Khpalwak
